Tonanti
  • Tonanti 0
Odraslih
Dece

Okolina

Goč, Studenica, Maglič, etno-sela, paraglajding...  i ostali verski, istorijski, kulturni i adrenalinski sadržaji u blizini Vrnjačke Banje.

Goč

Na oko 11 km od centra Vrnjačke Banje, u sklopu severnokopaoničkih planina, nalazi se Goč. Jedna od najpošumljenijih planina Srbije obiluje šumskim jagodama i lekovitim biljem. Pruža brojne mogućnosti ljubiteljima prirode, avanturističkog i bici turizma, a ima i svoju ski stazu. Pruža se dužinom oko 10 km u pravcu istok-zapad. Planina Goč, na čijim se severnim obroncima nalazi Vrnjačka Banja, jedna je od najpošumljenijih planina Srbije, za šta je zaslužno društvo “Borjak”, kao i klimatski uslovi koji podrazumevaju dovoljno padavina na godišnjem nivou i izostanak jakih vetrova. Goč je planina sakrivena između Kraljeva i Vrnjačke Banje. Kažu da postoje "dva Goča", kraljevački i banjski, zapravo dve zasebne celine koje se međusobno dosta razlikuju, kako po nadmorskoj visini, tako i po klimi, šumama, spoljašnjoj temperaturi, izvorima i potocima... Dva vrha su dominantna: Crni Vrh (1543m) i Ljukten (1216m). Na Goču je izvorište mnogih potoka i rečica koje otiču prema Zapadnoj Moravi na severu i Rasini na jugu. Površina Goča obrasla je bukovom i jelovom šumom, a zastupljeni su i gočki crni bor, hrast kitnjak, plemeniti lišćari i četinarske egzote. Padine su pokrivene šljivacima, vinogradima i brojnim malinjacima. Goč obiluje šumskim jagodama i raznovrsnim lekovitim biljem (ovde se nalaze endemske biljne vrste i zajednice). Površine Goča daju bogatu medonosnu ispašu za pčele, a u mestu Gvozdac nalazi se veštačko jezero (u kojem je zabranjeno kupanje). Poseban doživljaj predstavljaju brojni ribnjaci sa gočkom pastrmkom, gde možete na licu mesta uživati u ukusnom obroku. Na Goču se nalazi i Rimsko groblje, mesto gde su sahranjivani Sasi, rudari koji su ovde vadili rudu i topili gvožđe u vreme Nemanjića. Ova planina sa svojom netaknutom prirodom i čistim vazduhom povoljno utiče na anemične osobe,  jačanje metabolizma i nervnog sistema, a takođe je dobra za rekreaciju i treniranje. Planina privlači veliki broj ljubitelja zimskih sportova. Horizontalna dužina trase je 520 metara koliko su duge i dve uređene ski staze širine oko 60 metara. Pogonsko zatezna stanica nalazi se na 1123 metra nadmorske visine. Ima 36 instaliranih vučnih naprava, sa kapacitetom od 1195 skijaša na sat. Prosečan uspon ski staze je oko 30 stepeni. Moguće je i skijanje noću.Postoji pet obeleženih staza za smučarsko trčanje, različite dužine i nagiba. U ponudi je i manja, 30-metarska skakaonica, idealna za obuku i treninge skijaša skakača. Gosti koji posete Goč u zimskoj sezoni mogu iznajmiti ski opremu, a organizuje se i škola skijanja.Osim skijanja, Goč pruža uslove za pripreme sportista (tereni za košarku, odbojku, rukomet i tenis), organizacija rekreativne nastave i sportskih kampova, za planinarenje, paraglajding. Postoje i idealni uslovi za bavljenje lovom u uređenom lovištu na Goču. U periodima bez snega do Goča se organizuju razne adrenalinske ture.
Saznaj više

Koznik

Na nepunih sat vremena vožnje iz Vrnjačke Banje ka Aleksandrovcu, putem koji vodi preko Goča, nalazi se tvrđava Koznik. Danas je delimično konzervirana i nalazi se pod zaštitom Republike Srbije kao spomenik kulture od velikog značaja.Ostaci arhitekture u moravskom stilu govore da je najverovatnije sagrađena u vreme vladavine kneza Lazara Hrebeljanovića (1371-1389). Smeštena je na obroncima Kopaonika, na kupastom uzvišenju visine 921 m koje dominira okolinom, iznad reke Rasine, osam kilometara od Aleksandrovca. Do starog grada vodi nekoliko šumskih staza. Jedna od njih polazi od sela Koznica. Pešačenje traje oko 45 minuta. Koznik se nalazi na teško pristupačnom mestu. Prema predanju, materijal za gradnju iznošen je na kozama pa je grad po tome dobio ime. Uzvišenje na kome je sagrađen Koznik sa tri strane je okruženo oštrim stenama. Samo utvrđenje je nepravilnog oblika i prati konfiguraciju terena, a čini ga osam četvorostranih kvadratnih kula koje su razmeštene na približno istom rastojanju.Danas je delimično konzervirana i nalazi se pod zaštitom Republike Srbije kao spomenik kulture od velikog značaja. Tvrđava sa sedam kula je uglavnom dobro očuvana, dok se ostaci predgrađa samo naziru. Ostaci arhitekture u moravskom stilu govore da je Koznik najverovatnije sagrađen u vreme vladavine kneza Lazara Hrebeljanovića (1371-1389). Prvi put se u izvorima pojavljuje 8. avgusta 1381. godine u Lazarevoj povelji manastiru Lavra svetog Atanasija na Svetoj Gori, koja je doneta "u plemenitom gradu Kozniku". Lazareva supruga Milica i sin Stefan često su boravili u Kozniku. Najezdom Osmanlija Koznik prelazi u njihov posed. Oni ga obnavljaju kao značajno strateško utvrđenje. O tome ima i pisanih podataka posebno iz turskih izvora, jer čuveni turski putopisac Hadži Kalifa kaže izmeću ostaloga: "Kuznik grad i selo 19 dana hoda od Carigrada, centar je kadiluka". Dakle, pored vojne imalo je i sudsku funkciju jer je u njemu sedeo kadija. Nakon velike austrougarske ofanzive na Balkan 1689. godine srpski ustanici zauzimaju tvrđavu, ali propast ofanzive i Velika seoba Srba ostavljaju Koznik i brojna druga utvrđenja na milost i nemilost zubu vremena. Arheološka istraživanja lokaliteta prvi put su obavljena u periodu od 1970. do 1973. godine. Tokom njih je ceo kompleks raščišćen od vegetacije, konzervirani su i delimično obnovljeni delovi bedema i kula, kao i sama Donžon kula, koja je ojačana sistemom gvozdenih prstenova. Radovi su nastavljeni 1978. godine kada su obezbeđena nova sredstva, ali su već 1980. godine iznova prekinuti. U ovom periodu, između ostalog, otkrivena je cisterna prečnika pet metara, u sklopu koje su se nalazila četiri bunara. Ceo sistem je bio napravljen da bi skupljao i čuvao atmosfersku vodu. Danas se u Kozniku svake godine, na dan svetog Pantelejmona 9.8. održavaju narodni sabor i likovno-pesnička kolonija.
Saznaj više

Maglič

Tvrđava Maglič, svojevrsni srpski Kamelot, nalazi se 20 km južno od Kraljeva i 40 km od Vrnjačke Banje. Izgrađena je da čuva ulaz u dolinu Ibra na jednom od zapadnih ogranaka Stolova (Kamarišta) gde su nekada davno, po legendama, stolovala staroslovenska božanstva. Posmatrana odozdo, tvrđava deluje nepristupačno, gotovo nedostižno, poput džinovske kamene krune na vrhu strme stene. Ovaj zamak je preživeo nebrojeno mnogo ratova, ustanaka i buna, a za to može da zahvali upravo svojoj nepristupačnosti. Ime je dobio zbog magle koja ga često obavija pa zaista izgleda kao da podignut nebu pod oblake. U srednjovekovnom periodu, Maglič je nosio titulu zaštitnika. Čuvao je celu Rašku, Žičku i  Pećku patrijaršiju. Ne zna se kada je tačno Maglič podignut, niti ko je njegov graditelj. Verovatno je nastao još u prvoj polovini 13. veka, ali prvi pisani podaci o njemu potiču iz 1337. godine u spisima arhiepiskopa Danila II. Jedni tvrde da je upravo Danilo (1270-1337), arhiepiskop, književnik i ratnik, plemić, komandant vojske i ugledna ličnost na dvoru Nemanjića, desna ruka Milutina, bio i njen graditelj. Maglič je bio njegovo sedište iz kojeg je upravljao, kako crkvenim tako i državnim poslovima. Drugi smatraju da je Maglič najverovatnije podigao Uroš I (1223-1277) posle mongolskih prodora, da bi sprečio nove najezde kroz Ibarsku klisuru, odnosno da bi zaštitio prilaz svojoj zadužbini - Sopoćanima i Nemanjinoj - Studenici. Pod njegovom vlašću Srbija je postala rudarska velesila, kada su se u planinama oko tvrđave otvorili brojni rudokopi gvožđa, bakra i srebra. Tvrđava poput Magliča je, zajedno sa nekoliko drugih, manjih utvrđenja, čuvala ovu rudonosnu oblast. Treća pretpostavka je da ga je početkom 13. veka podigao Urošev otac Stefan Prvovenčani (1166-1227) da bi se zaštitio od upada Mađara i Bugara iz doline Morave a i da bi sačuvao svoju zadužbinu Žiču. Maglič čini osam kula povezanih bedemima, a u njegovu unutrašnjost, koja obuhvata 2.190 kvadrata, ulazi se kroz dve kapije. Sa tri strane brdo na kome se utvrđenje nalazi okružuje Ibar, dok se na četvrtoj strani tj. krajnjem severoistočnom kraju nalazi šanac usečen u stenu. Iznad šanca se uzdiže prva kula (Donžon) sa tzv. malim gradom, dok je kamen izvađen iz šanca ugrađen u tvrđavu. Na suprotnom, jugozapadnom kraju smeštene su jedna uz drugu tri kule koje su kontrolisale prilaz niz Ibar. Kule u tvrđavi su sa drvenim spratovima i stepenicama u unutrašnjosti. Većina je visoka oko 12 m. Bedemi utvrđenja su dugi 270m, dok im je širina dva metra sa grudobranom. Staza je sa unutrašnje strane zaštićena drvenom ogradom, dok je njena visina oko sedam metara.Unutra se nalaze Mali grad, palata, rezidencijalna zgrada, crkva, bunar, rezervoar... Turskim osvajanjima Maglič postaje sedište magličke nahije, a ostalo je zabeleženo da je posadu grada 1516. godine činilo 20 vojnika na čelu sa dizdarom Hamzom. U 17. veku Maglič uskoro biva napušten i prepušten zubu vremena kao i ostala utvrđenja širom Srbije. Posle Prvog svetskog rata izvršena je delimična sanacija tvrđave zahvaljujući prilozima i radu naroda iz okoline. Veći konzervatorski radovi izvedeni su krajem '80-ih kada su postavljene i drvene stepenice, ograde, spratovi i drvena terasica na osmoj kuli. Glavni gradski ulaz zatvoren je sredinom 2006. godine zbog bezbednosti posetilaca. Prilaz ulazu u 1. kulu je nemoguć, dok su drveni spratovi i stepenice u njenoj unutrašnjosti odavno istruleli. Duž celog zapadnog zida vide se ostaci tj. temelji zgrada koje su se tu nalazile. Najočuvanija je palata (bez krova i poda) i zasvođeni silaz u njen podrum u kojem danas umesto vina borave kupine. Na krajnjem jugu je jedina zgrada sa krovom. Preko puta palate naziru se temelji crkve. U utvrđenju su opstale i dve cisterne u kojima i danas ima vode. Svakog proleća u dolini Ibra procvetaju beli i plavi jorgovani. Jedna od teorija je da je jorgovane posadio kralj Srbije Uroš I, kako bi pokazao svoju ljubav prema supruzi, katoličkoj kraljici Jeleni Anžujskoj, kao i da bi se ova francuska plemkinja osećala u Srbiji kao kod kuće. Prema drugom predanju, jorgovane je zasadio sin kralja Uroša i kraljice Jelene, kralj Milutin (1253-1321), za svoju petu suprugu, Simonidu, ćerku vizantijskog cara Andronika.Ti jorgovani su danas autohtona vrsta ove biljke. Maglič je 1979. godine proglašen spomenikom kulture od izuzetnog značaja. Sem Magliča predlažemo da obiđete i planinu Stolovo (Kamarište), na kojoj se nalazi ova tvrđava. Ako imate sreće, možete naići na krda poludivljih konja. Legenda kaže da je baš tu Miloš Obilić došao da pronađe svog bojnog konja za bitku na Kosovu i od uzgajivača Petra dobio na poklon čuvenog Ždralina.
Saznaj više

Stolovi

Planinski masiv Stolovi, koji se sa južne strane izdiže poviše Kraljeva, manastira Žiče, Mataruške Banje, srednjovekovnog grada Magliča i Ibarske klisure, osim po stoletnim šumama, prelepim proplancima i mirisnim narcisima, prepoznatljiv je i po još jednoj nesvakidašnjoj atrakciji – krdu od pedesetak poludivljih konja koji već duže od tri decenije opstajavaju na ovoj planini. Divlji konji su prava retkost u Evropi, a u Srbiji ih ima u blizini Vlasinskog jezera i na Staroj planini, ipak po njihovoj brojnosti jedino se Stolovi sa pravom mogu nazvati – planinom divljih konja. Na Stolove, čiji najveći vrh Usovica doseže do 1.375 metara, pitome konje su najpre dovodili njihovi vlasnici – meštani sela podno planine - da im, bar tokom leta, ne bi bili na teretu. Ostavljali su ih u planini zbog obilja zdrave i sočne hrane. Vremenom konji su ostavljani sve duže, čak i da prezime, a onda je krdo počelo da se osamostaljuje i umnožava, pa i da poprima osobine divljih konja, potpuno nezavisnih od ljudi. Tako se, uprkos tome što su neki konji ostarili i uginuli, krdo predvođeno legendarnim pastuvom Morom, postepeno uvećalo na pedesetak grla, kojih bi verovatno bilo i znatno više da nije surovih planinskih uslova. Mnoga nejaka ždrebad sama stradaju ili, još nedorasla, završe kao plen izgladnelih vukova, a ponekad i bezobzirnih dvonožnih kradljivaca. Konje koji sve to preživljavaju, međutim, više ni njihovi vlasnici ne mogu da vrate s planine. A, i kad im to nekako uspe, već posle dan-dva opet pobegnu u planinu, na slobodu i u svoje nebeske visine.
Saznaj više

Grabovac - Jerinin grad

Grad Grabovac, u narodu prozvan Jerinin grad, nalazi se na 15 km od Vrnjačke Vanje. Ostatak je rimskog utvrđenja iz 6. veka, a za vreme srpskih srednjevekovnih vladara obnovljen je i proširen.Znatno je veći od daleko poznatijih zidina Koznika, Magliča i Soko grada. Grad Grabovac, u narodu prozvan Jerinin grad, nalazi se na 3 km od Trstenika i na 15km od Vrnjačke Banje, na brdu koje se uzdiže neposredno iznad Zapadne Morave. Od puta se do ruševina tvrđave stiže pešačkom stazom dugom oko 500 m. Grabovac je još uvek nedovoljno istražen arheološki lokalitet.  Ostatak je rimskog utvrđenja iz 6. veka. Pretpostavlja se da ga je podigao vizantijski car Justinijan (vladao 527-565), a srpski srednjevekovni vladari su ga obnovili i proširili. Znatno je veći od daleko poznatijih zidina Koznika, Magliča i Soko grada. Na visini od 300 metara i površini od jednog hektara - tri puta većoj od Koznika i dva puta od Magliča - utvrđenje čuva oko 350 metara zidina, od kojih su najveće široke dva a visoke osam metara. Najstariji čuvani plan osnove Grabovca nalazi se u zborniku Jovana Cvijića "Naselja srpskih zemalja" i u njemu se pominje dužina zidina od čak 1000 metara. Malo je poznato da je, posle stradanja na Kosovu 1389, kada su Srbijom iz Ljubostinje vladali kneginja Milica i despotica Jelena (kasnije monahinja Jefimija), Grabovac postao praktično centar srpske srednjovekovne države. Tako je bilo sve do 1393. kada je Stefan Lazarević postao punoletan i majka Milica mu prepustila presto. O Jerininom gradu nema detaljnih pisanih izvora. Prvi sačuvani podaci datiraju tek iz 19. veka. Ime graditelja nije ostalo sačuvano. Kao i sva ostala utvrđenja nepoznatog porekla, narod je i ovo pripisao despotici Jerini, supruzi Đurđa Brankovića (vladao 1427-1456), povezujući ga sa legendom o Prokletoj Jerini i njenom zidanju Smedereva. U Srbiji postoje i Jerinini gradovi kod Magliča, Dragoševca, Kovina, Bovana, Kninca, Koznika, Brangovića i u selu Belica. Grabovac je podeljen u tri celine: dugi zid, donji grad i gornji grad.U istorijskim spisima spominju se još neki delovi grada, kao što su suvi rov, stepenište, podgrađe... Prilikom nekoliko arheoloških iskopavanja sprovedenih u ovoj deceniji pronađeni su vredni komadi oružja, potkovice, srebrnjaci iz vremena Vuka Brankovića, keramički predmeti... Grad od zaborava čuvaju vitezovi i gospe lokalnog Udruženja "Jerinin grad" koji od 2009. brine o ovom lokalitetu. "Čist vazduh, divan pogled na krajolik, zelenilo, duh istorije… samo su neki od razloga da ovaj grad oživi i preživi. Ne može se graditi budućnost na ruševinama prošlosti. Ili, bolje rečeno: 'Ne može se sakriti grad, kad na gori stoji'" piše u publikaciji "Zaboravljena kapija Šumadije".
Saznaj više

Manastiri

Studenica, Žiča, Ljubostinja, Lazarica, Kalenić, Gračac, Veluće, Stubal
Saznaj više

Lopatnica

Etno selo „Biser Lopatnice“ nalazi se na ulasku u selo Lopatnica, udaljeno 25km od Kraljeva i oko 50 km od Vrnjačke Banje, okruženo mirisnim livadama i četinarskim šumama. Ovde imate prilike da šetate mnogobrojnim šumskim i planinskim stazama, vozite bicikle, pecate, lovine, jašete, oprobate se u streličarstvu, paraglajdingu ili splavarenju Ibrom. Čitav ovaj kraj se nalazi na 300-500m nadmorske visine ušuškan između planina Troglav, Čemerno, Željin i Stolovi. Ovo podneblje odlikuje se umerenom kontinentalnom klimom, bez naglih promena vazdušnog pritiska, kao i mineralnim lekovitim izvorima. U "Biseru Lopatnice" imaćete priliku da uživate u prelepim krajolicima, šetate mnogobrojnim šumskim i planinskim stazama, vozite bicikle, kupate se u bazenu ili u reci leti, pecate i lovite po okolnim planinama, jašete konje, oprobate se u streličarstvu ili u ekstremnim avanturama kao što su paraglajding ili rafting Ibrom. Jedna od atrakcija je Matovića vodenica, stara preko 220 godina. Nalazi se u mestu Bogutovac, 5km od etno-sela. U staroj vodenici, koja je zadržala prvobitnu funkciju, ambijent, ime i sve ostalo, melju se razne vrste žitarica. Tu možete kupiti kukuruzno, projino, heljdino i ražano brašno.   Telefon 063 642 334 E-mail info@biserlopatnice.org
Saznaj više

Ribnjak Salus

U podnožju planina Goč i Željin na reci Rasini, na 27. kilometru od Vrnjačke Banje, nalazi se mini pastrmski ribnjak "Salus" koji se već dve decenije bavi uzgojem kalifornijske pastrmke i prodajom na veliko i malo. Od ranog proleća do kasne jeseni idealno je mesto za turiste koji vole da uživaju u seoskoj idili, na 600 metara nadmorske visine. Šum reke, te borove i hrastove šume sa bezbroj pešačkih staza, nude savršen odmor od svakodnevnih obaveza, uz pastrmku na žaru i ostale domaće proizvode.
Saznaj više

Etno kuća Skačak

Etno kuća "Skačak" je mesto za uživanje u domaćoj hrani i ugodnom ambijentu sa pogledom na reku Rasinu. Smeštena pored reke Rasine u podnožju Koznika, u selu Grčak, udaljenom 13 km od Aleksandrovca i oko 30km od Vrnjačke Banje, etno kuća "Skačak" predstavlja posebno mesto za uživanje. "Sagrađena u starom srpskom stilu na ideju Dragoša Bakića i ljudi velikog srca, ima tradiciju dugu 15 godina. Posećuju je kako slučajni prolaznici tako i stranci a gostoprimstvo, tradicionalna srpska kuhinja i prirodne lepote čine da se gosti uvek vraćaju", poručuju iz "Skačka".
Saznaj više

Paraglajding

Paraglajding ili jedrenje padobranom spada u ekstremne sportove. U pitanju je jedan od najmlađih vazduhoplovnih sportova, koji mnogi smatraju najlakšim i najpribližnijim načinom za ostvarenje ljudskog sna o letenju. Turistička organizacija Vrnjačke Banje i klub ekstremnih sportova "Faith" nude zainteresovanima da se oprobaju u različitim ekstremnim disciplinama poput raftinga, alpinizma i, pre svega, paraglajdinga. Paraglajding letovi obavljaju se sa profesionalnim pilotima i, mada se letovi vrše skakanjem sa padina Kopaonika, Željina i Stolova, posetiocima Vrnjačke Banje najlakše je i najbliže da se u ovom sportu oprobaju leteći sa gočkih padina.Cena leta sa profesionalnim pilotom iznosi oko 40 evra, a dužina leta zavisi od meteoroloških uslova.
Saznaj više

Splavarenje Moravom

Krenite sa nama u razgledanje Morave, reke o kojoj su ispevane mnoge pesme, koja oduvek predstavlja sam centar Srbije i srpskog naroda i kao žila kucavica teče kroz plodnu Šumadiju. Morava, jedan naziv za reke koje počinju i završavaju se u Srbiji. Izlet uključuje obilaske meandara Morave motornim čamcima i razgledanje rečne flore i faune. Nakon 120 minuta vožnje, na obali reke je organizovan ručak a nakon toga u sportskom kampu u ponudi su brojne aktivnosti: streličarstvo, odbojka na pesku, kajak, kanu, stend up pedal...
Saznaj više

Rafting Ibrom

Ko voli reku, planinu, prirodu i doživljaje na divljim vodama, svakako treba da ode na rafting na Ibar. Najuzbudljivija deonica je izmedju ušća reke Studenice u Ibar (kod mesta Ušća) do srednjevekovnog grada Magliča. Dužine je 25 kilometara i prelazi se, u zavisnosti od vodostaja, za oko 3-5 časova, kad je izuzetno jaka reka i za 2 sata.Ušće se nalazi oko 70 km od Vrnjačke Banje. Već na prvom kilometru od Ušća nalazi se buk Grmčić, mesto na kome se korito reke sužava na svega nekoliko metara i voda preleće preko stena, a visina između početka i kraja buka je oko 3-4m. Prolazak kroz ovaj buk i najiskusnijim rafterima ledi krv u venama. Spuštanje se nastavlja po ibarskim brzacima koji se nadovezuju jedan na drugi a potom se u daljini čuje jak huk divlje planinske vode - to je znak da je blizu Jagnjilo. Jagnjilo je drugi po veličini buk na Ibru, polukružnog je oblika i veoma dugačak.  Na njemu ima dosta podvodnih stena preko kojih voda ključa i potrebno je veslanje iz sve snage.Iznad buka Jagnjilo se nalazi ogromna stena i na njoj kameni spomenik srpskim borcima sa natpisom: "Ibarskim junacima palim za Kralja i Otadžbinu 1912 - 1918". Na desetom kilometru se nalazi mesto Polumir, gde je pogodno da se siđe sa vode. U okolini Polumira je mirniji deo, ali i tamo treba biti oprezan, jer se na pritokama grade mini-hidrocentrale zbog kojih je veliki broj drva odsečen i bačen u vodu, pa je reka puna prepreka od drveća i balvana. U daljem toku Ibar je opet zanimljiviji, protiče kroz prelepu i živopisnu klisuru i na tom potezu se nalazi još nekoliko manjih i većih brzaka koji vode sve do tvrđave i srednjevekovnog grada Magliča.
Saznaj više

Aero-klub Trstenik

Zahvaljujući aero-klubu iz Trstenika gosti Vrnjačke Banje mogu uživati u panoramskom razgledanju okoline, pohađati aero-školu ili se oprobati u padobranstvu i jedriličarstvu. Aero-klub se nalazi 2 km od Trstenika, koji je od Vrnjačke Banje udaljen svega 10 km. Ukoliko ste se ikada pitali kako je to skočiti iz aviona i padati slobodnim padom sve do momenta otvaranja padobrana, ovde imate mogućnost da dobijete odgovore. Nebo nad Vrnjačkom banjom čeka one najhrabrije. Za ljubitelje mirnijih "vožnji", mali sportski avioni tipa "pajper" sa tri (+1) sedišta mogu se iskoristiti i za panoramsko razgledanje avionom. Dužina i visina leta zavise od meteoroloških uslova. Let prosečno traje između 30 i 45 minuta na visini između 700 i 2000 metara.Eto prilike da u malom, sportskom avionu letite iznad centralne Srbije, dovoljno visoko da vam se čini da ste i sami raširili krila a, opet, dovoljno nisko da vam oblaci ne zaklanjaju vidik.
Saznaj više

Lov i ribolov u Trsteniku

Lov u trestenićkoj opštini ima dugu tradiciju - tokom srednjeg veka kraj je bio lovište vlastele i samog kneza Lazara. Reka Morava, sa druge strane, bogata je ribama skobalj, klen i mrena, nešto manje je zastupljen som  vretenar, dok od retkih vrsta ima šarana, deverike i bucova.
Saznaj više

Avantura park Tavanturas

TavanturaS platforma za penjanje u Trsteniku prostire se na tri nivoa i prilagođena je deci različitog uzrasta. Na svakom nivou se nalaze raznovrsne prepreke poput balans greda, mreže za šetanje, zip lajna i mnogih drugih. Nivoi su podeljeni prema uzrastu i težini a najmlađi predviđeni uzrast je 5 godina, mada je bilo i hrabrih trogodišnjaka koji su prešli prvi nivo uz pratnju naših instruktora.  Pored toga, deca imaju prilike i da se oprobaju u veštini slobodnog penjanja na veštačkim stenama, uz obezbeđenu bezbednosnu opremu i obuku instruktora. Avantura park radi uz prethodnu najavu.
Saznaj više

Kuća Katića

Kuća Katića je najstarija očuvana građevina iz sredine XIX veka. Smatra se jednom od najlepših kuća moravske Srbije. Kuća Katića podignuta je u trećoj četvrtini 19. veka kao kuća imućne i ugledne trgovačke porodice Katić, a danas je nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture od velikog značaja. Njen vlasnik, Stevan Katić, trgovac iz Trstenika rođen u selu Bogdanje, već u prvoj generaciji stekao je ugled i imetak, potvrđujući svojim primerom ovu često uočavanu pojavu u Srbiji pretprošlog veka. Stevan je bio poslanik Svetoandrejske Velike narodne Skupštine 1858. godine, značajne po odluci da se knezu Milošu ponovo preda vlast. Njegov sin Petar, takođe trgovac, bio je senator i poslanik. Zgrada u osnovi pripada tipu moravske kuće sa primesama orijentalnog stila. Kuća je spratna, lomljenim kamenom zidana zgrada, pokrivena ćeramidom. Većih dimenzija i snažnije fizičke strukture, nju karakteriše široka opšivena streha, veći prozori i prostrani, s krajeva ispušteni trem u prizemlju i na spratu dvorišne strane. Prizemlje kuće, sa dva kamena, lučno završena ulaza, podeljeno je, s jedne strane, na dve stambene prostorije, a sa druge, na delom ukopan podrum, dok je spratni deo podeljen na četiri sobe, po dve sa obe strane hodnika u čijem produžetku je ostava. Katića kuća je jedna od retkih, gotovo u neizmenjenom obliku sačuvanih starogradskih kuća, nastalih kao odraz potreba i shvatanja narastajućeg srpskog patrijarhalnog građanskog sloja u drugoj polovini 19. veka. Staro jezgro grada Trstenika je jedno od najočuvanijih u Srbiji. U centru Trstenika nalazi se i Crkva Svete Trojice. Građena je od 1898. do 1900. godine. Prva je crkva u Srbiji sagrađena u neomoravskom stilu i ima velike sličnosti sa crkvom kralja Milutina u Hilandaru.
Saznaj više

Spomen park Popina

Spomen-park Popina podignut je u sećanje na Popinsku bitku oktobra 1941, verovatno poslednju zajedničku borbu pristalica monarhije i pristalica komunizma (četnika i partizana) protiv fašista. Spomen-park Popina projektovao je Bogdan Bogdanović, na uzvišenju pored Popinske reke u mestu Štulac, između Vrnjačke Banje i Trstenika. Spomen-park kod lokalnog stanovništva poznat i pod imenom "Snajper" zauzima površinu od 12 hektara, a građen je od 1978. do 1980. godine. Na tom su mestu 13. oktobra 1941. godine Trstenički partizanski odred i Dragosinjačka četa Kraljevačkog odreda vodili su višečasovnu borbu protiv delova 171. nemačke divizije, petostruko nadmoćnije. Ova bitka je ostala poznata kao jedna od prvih frontalnih borbi partizana i okupatorskih snaga a verovatno je i poslednja udružena borba pristalica komunizma i monarhije protiv fašista. Epilog čitave operacije bilo je streljanje oko 2.300 talaca u Kraljevu od 15. do 20. oktobra 1941. Bogdanovićevo poslednje delo iz oblasti memorijalne arhitekture osmišljeno je kao trodelna kompozicija od kamenih blokova sa zajedničkom osovinom. Spomenik je građen od jablaničkog granita.Bogadnović je bio autor i Kamenog cveta, spomenika žrtvama koncentracionog logora Jasenovac, Spomenika jevrejskim žrtvama fašizma i palim borcima na Jevrejskom groblju u Beogradu, Spomen-parka Slobodište na Bagdali u Kruševcu, Partizanske nekropole u Mostaru i mnogih drugih.
Saznaj više

Pratite nas na Instagramu